BOK wederom fenomenaal en wint het Open Volleybalkampioenschap 2011!

Eemnes, vrijdag 1 juli 2011

Het is de avond waarop de finales van de 28e editie van het Van der Zwaan Open Volleybalkampioenschap zal worden gespeeld. Tot zover was het een mooi toernooi geweest. De 10 teams die zich aangemeld hadden bezaten duidelijk meer gemiddeld volleybal vermogen vergeleken met de ratjetoe die we in het verleden wel eens zagen opdraven. Dit jaar dus geen raar letsel, vreemdsoortig motoriek en de vreemdst afgevuurde ballen. Nee, er werd zeer aardig en beduidend beter gespeeld dit jaar. Zo aardig zelfs dat de BOK de nodige moeite had zich tot de beste 4 te kwalificeren door de drie voorrondes. En dat hadden we "net an" bereikt eigenlijk, geplaatst als 4e in de prestatie poule. En toegegeven, daar hadden de Bokken al flink voor moeten knokken.

Hoe ver het gesteld was met de "winning mood" laat zich het best beschrijven uit wat afgelopen donderdagavond gebeurde op de Night before Eemnes. Daar stonden we dan in de sporthal met slechts 6 leden om te oefenen voor Eemnes. Te weinig voor het spel, de 1 met darm issues (ramen open) de ander langzaam integrerend van ernstig hoofdletsel en de rest in staat van depressie van "hoe gaan we dit flikken morgenavond". Kortom het zat even fout tussen de oortjes en het was te danken aan de veurzitter dat dit radicaal veranderde. Hij liet ons letterlijk weer tot drie te tellen, te vertrouwen en te luisteren.... weet waar je staat en zie je tegenstander. "We will not go quiet into the night; we will not surrender without a fight!" Ok ok.. nu overdrijf ik even, maar Cor creëerde absoluut de juiste spirit.

Maar we hadden het niet kunnen redden zonder Marcel en Wim vrijdagavond. Ze waren speciaal voor de finale gekomen vanaf hun vakantieadres, en nooit eerder waren we blijer die twee grijzende koppen te zien. Gesterkt door de tactische opstelling van Cor (papiertje met boter, kaas, ei achtig structuurtje) stonden we tegenover het eerst geplaatste team in de halve finale, de Huizermaatjes. En net als vorig jaar kwamen zij verdorie weer met de eis om niet voluit te spelen. Eigenlijk hadden zij zich Calimero moeten noemen met hun "want jullie zijn groot en wij zijn klein" houding hierin. Gezien hun hoge kwaliteit spel is het niet anders dan een tactische strategie en ik mag hopen dat de organisatie dit toekomstig aanpakt. In de prestatiepoule zouden de teams helemaal voluit moeten spelen. Maar goed, we hebben ze dus "prikkend" moeten verslaan en dat deden we dan ook met klinkende munt in twee sets. En zo stonden we in de finale.

En daar stonden we weer in de grote zaal voor de finale tegen Calimero. Hier was de BOK thuis, dit was onze plek en hier zat ons publiek. Maar ook dit gold voor Calimero. Afgezien van hun idiote naam dit jaar hadden we met hen al vaak de degens gekruist in deze zaal. Dan wonnen wij eens en dan zij weer, dus het beloofde een spannende strijd te worden met deze waardige tegenstander. De psychologische oorlogsvoering van gene zijde des nets bleef niet uit, de tenenkrommende Calimero song bij aanvang en elk gescoord punt. We voelden ons er alleen maar meer gemotiveerd door. In no time vlogen we door de eerste set, bruggetje bouwen en door gaan tot 25-19. Hup, die zat in de knip. Maar Calimero streek over de eierkopjes, spuugden in de handen en nu moest het dan gebeuren. In de tweede set ging het gelijk op tot 15 en toen werd het wat rommeliger binnen de BOK gelederen. Het stond op een gegeven moment op 22 -17 voor Calimero en even leek het erop dat er een derde set de beslissing moest geven. Maar de Bokken leefden weer op, de blikken gingen naar elkaar van "het is nu of nooit". Het werd, om in de geest van Van Gaal te blijven, sprake van "Der Tot oder die Gladiolen". Het staat 25-24, setpoint voor Calimero.. maar de Bok smasht naar gelijk en neemt de opslag over. En toen, lieve kijkbuiskinderen, toen kwam onze Veurzitter het even afmaken. In twee prachtig aangegeven ballen van Ronald, sloeg Cor vanuit de linksvoor de winnende punten binnen. Cor vloog, loerde als de havik en smashte twee ballen op precies de goede plekken. Het was bijna orgastisch om te zien zou vriend Korf hebben gezegd. De BOK is kampioen en kon voor het juichende publiek wederom de CUP Met de Grote Oren in ontvangst nemen.

Peter